Café l’Enfer

2010-09-30T00:07:00.000-07:00

Σε περιμενω χρονια

ακουμπισμενη στο βρωμικο τοίχο

Ιδια με την υφη του

Ηδονική καρτερία

στα σπλάχνα ενός σκοτεινου

λαβυρίνθου.

ΚΟ(Μ)ΠΙΑΣΤΕ

2008-06-03T01:10:00.000-07:00

Όταν έγινε κείνο το "κλικ" μες στο κεφαλι μου και φωνές αναρίθμητες πλημμύρισαν τα μηνίγγια μου, φοβήθηκα μήπως τρελαθώ και δεν προλάβω να τις γράψω κάτου, να τις ντελαλήσω.

Αργότερα π'ωρίμασα, έπαψα να φοβάμαι τρέλα κι αρρώστια και μου 'φτανε που τις άκουγα και μόνο. "Οι ιδέες είναι αγνές όσο παραμένουν ιδέες" είπα και 'σύχασα.

Τώρα που γερνάω -μόνος, περιθωριακός κι αποτυχημένος- σκέφτομαι όλα αυτά που άκουσα κάποτε κι ακολούθησα τυφλά (σκορπίζοντας ολούθε μου θανατικό, πόνο και δυστυχία) να τα ντύσω τουλάχιστο μ' ένα ρετάλι πίστη και να πω πως "εχω άποψη" και πως είμαι άξιος να συνεχίσω να σέρνομαι ανάμεσά σας.

Δε θα το κάνω όμως. Θα τα βρωμούσα κι αυτά, σκεφτηκα, με το εγώ μου...

2007-10-08T11:11:00.000-07:00

Έχω ξεχάσει που έχω φυλάξει κείνα τα ζάρια.

Θυμάμαι ότι ήταν φίσκα το μαγαζί. Έτρεχα σαν τον τρελό να προλάβω παραγγελιές και να καθαρίζω τραπέζια κι είχα τόσα νεύρα -που η Hanna είχε γράψει τις συνεχείς μου εκκλήσεις για βοήθεια στα παλιά της τα παπούτσια- ώστε την πλήρωναν οι πελάτες.

«Ποια στο διάολο είναι αυτή που μιλάει στη Hanna;» σκεφτόμουν, «μα δε βλέπει ότι πνίγομαι;» μουρμουρίζοντας βλαστήμιες μέσα απ’ τα δόντια μου. Ρίχνοντας πύρινες ματιές στη Hanna έπαιρνα κάθε φορά το ίδιο καθησυχαστικό βλέμμα της που έλεγε: «Έρχομαι καλέ! ωχουου..»

Έτσι όπως όργωνα πάνω κάτω το μαγαζί περνούσα κάθε τόσο δίπλα από τη γυναίκα, στο τραπέζι της οποίας είχε καρφωθεί η δικιά μου.

Αναπόφευκτα, λοιπόν, σε κάθε μου περατζάδα άκουγα σκόρπιες φράσεις της.

«Τ’ όνομα του παππού μου πήρα, Σωτήρη τον ελέγανε.. μ’ έπαιρνε κοντά του στην εκκλησία και ψέλναμε.. ήτανε πλούσιος ο Μπέλλος, ο πατέρας μου.. Αρβανίτες είμαστε.. από τη Βέμπο ήθελα να γίνω τραγουδίστρια.. με τσακίσανε στο ξύλο κι έφυγα από το σπίτι.. έξι μήνες κράτησε ο γάμος μου.. Οι δικοί μου; Ούτε ζωγραφιστό.. με βαρούσε ασταμάτητα.. είμαι Αρβανίτισσα ρε εγώ, δε σηκώνω ζοριλίκια.. βιτριόλι! Ναι, βιτριόλι του ‘ριξα.. Έξι μήνες φυλακή, στου Αβέρωφ.. Βιτριόλισα μ‘ έλεγε η μάνα.. και ξύλο πολύ. Ξανάφυγα για Αθήνα.. στου ‘Τζίμη του χοντρού’ άρχισα να τραγουδάω.. και λαντζέρα έγινα μουτράκι μου και παστέλια στον ταβλά πουλούσα.. Σπίτι; σε βαγόνια κοιμόμουνα.. πενηνταράκι το πενηνταράκι αγάπη μου και ξες τι πήρα; Κιθάρα!.. σε μια ταβέρνα στα Εξάρχεια έκατσα που λες να φάω. Είχε μια κιθάρα στον τοίχο. Ρώτησα, την κατέβασα κι έπαιξα ένα τραγούδι.. Ποιο; Που να το ξέρεις. ‘Αντιλαλούνε οι φυλακές, τ’ Ανάπλι κι ο Γεντί Κουλές’.. Ο Καπετανάκης ο Κίμωνας έτυχε να μ΄ ακούσει κι είπε στον Βασίλη που είμαι.. μ’ αυτά και μ’ αυτά μ’ έβαλε στο στούντιο ο βάρδος. Τ’ ακούς; T’ ακούω να λες.. ’Συννεφιασμένη Κυριακή’, ‘Κάνε λιγάκι υπομονή’..»

Δεν άντεξα. «Συγνώμη που σας διακόπτω, αλλά, Hanna όπου να ΄ναι τραγουδάς. Κι αν με βοηθούσες και λίγο με το μαγαζί θα το εκτιμούσα..»

Η γυναίκα δεν με κοίταξε καν. Έσκυψε μπροστά στο τραπέζι.

«Θα ξανάρθω Σωτηρία» της είπε η Hanna χαϊδεύοντας το χέρι της και κείνη κούνησε το κεφάλι. Σηκώθηκε στραβοκοιτώντας με κι ανέβηκε στο πάλκο..

Ο Βιμ άρχισε να παίζει στο πιάνο..

Η ντίβα μου άρχισε να τραγουδάει..

Η γυναίκα ήρθε και κάθισε δίπλα μου στον πάγκο. Σταύρωσε στα κλεφτά τη Hanna κι έφτυσε τον κόρφο της. «Τυχερή θα ‘ναι η κορούλα σου, καρδιά μου..» ψιθύρισε.

«Αυτή, άμα κάνει παιδί, θα κάνει γιο» αποκρίθηκα, κοιτάζοντας περήφανος την Hanna.

Γέλασε. «Το παίζουμε στα κοκαλάκια μπελαλή;» αποκρίθηκε δίχως να πάρει τα μάτια από πάνω της. «Εξάρες, θα γίνει ό,τι λέω ‘γώ. Όλα τ' άλλα, δικά σου» και κατέβηκε από το σκαμπό. Έβαλε το χέρι στην τσέπη της ζακέτας της κι έβγαλε δυο ζάρια.

«Να μου την προσέχετε» είπε νεύοντας προς το πάλκο κι αμόλησε τα ζάρια.

Τα μάτια μου τ’ ακολούθησαν.

Στριφογύρισαν για ώρα πάνω στον ξύλινο πάγκο μέχρι που χτύπησαν μεταξύ τους και σωριάστηκαν.

Έξι το ένα.

Έξι και το άλλο.

Εμβρόντητος, γύρισα στο πλάι.

Είχε ήδη φύγει..

2007-09-28T02:02:00.001-07:00

Το αψέντι του γερο-Τσέχου μ’ έχει τσακίσει. Θες η πίκρα του, θες που λείπει η Hanna και η κηδεμονία της κι έτσι ξανακύλησα στην αλητεία -απ’ όπου με μάζεψε, θες η μαύρη γάτα που σουλατσάρει ολούθε μου σα γαϊτάνι και μπλέκει τα βράδια μου˙ δε ξέρω.

Χθες, κατέρρευσα πάνω στον πάγκο.

Θυμάμαι τον Cropper να χαλβαδιάζει δυο αρτίστες απ’ το Cabaret Ciel, να γελάει με τα χάλια μου κι έπειτα να τις παίρνει παραμάσχαλα και να φεύγει. Αυτό μόνο. Μετά σκοτάδι. Σκιές.

Ήτανε λέει τρεις σκιές ανθρώπινες, εδώ, μπροστά απ’ τον πάγκο.

«Κλείσαμε» μου φάνηκε πως τους είπα μα εκείνες δε θέλανε να πιουν. Να μιλήσουνε μόνο θέλανε. Έξω απ’ τα βλέμματα, μακριά απ’ τα αυτιά.

«Κλείσαμε!» θαρρώ πως φώναξα και τότε, ένιωσα το χέρι μιας από τις τρεις να μου χαϊδεύει το κεφάλι και να μου ψιθυρίζει «ahimsa» και «satyagraha», μερεύοντάς με.

Ύστερα, άκουσα την παλάμη της δεύτερης σκιάς να χτυπάει τον ξύλινο πάγκο μ' έναν ρυθμό αφρικάνικο, επαναστατικό που αρμάτωσε την καρδιά και την έκανε να τρομπάρει αίμα σ’ όλο μου το κορμί, γκρεμίζοντας την αψιθιά που ‘χε κυριέψει το ύψωμα του μυαλού μου.

Κι έπειτα, την τρίτη σκιά, με βροντόλαλη νέγρικη φωνή να λέει «I have a dream!»

Τότε, ξύπνησα.

Έτσι, σώθηκα.

Το αψέντι του γερο-Τσέχου μ’ έχει τσακίσει..

2007-09-24T01:33:00.000-07:00

Το μαγαζί βρόμισε αρμύρα και φύκι.

Ήτανε δεν ήτανε στα 20 μα, καθισμένος τόσο βαριά και
καπνίζοντας το όρθιο -σαν τσιμινιέρα- τσιμπούκι του,
έμοιαζε άλλα τόσα χρόνια μεγαλύτερος.

Έβγαλε να με πληρώσει όταν του άφησα το ποτήρι πλάι στα χαρτιά και τα μολύβια που ‘χε ξαμολήσει στο τραπέζι.
«Πειράζει, για όση ώρα μείνω εδώ, να σε παρατηρώ φίλε μου;» με ρώτησε.
«Είσαι ζωγράφος ή αδελφή;» του είπα χαμογελώντας.
«Ποιος ξέρει; Μπορεί να ‘μαι και τα δυο. Ή να γίνω κάποτες. Εσένα πάντως, τώρα, θέλω να σε κοιτάζω για να γράψω ένα ποίημα. Έχω το λεύτερο;»
«Κοίτα με..» του απάντησα κι έφυγα.

Ορκίζομαι στο θεό πως δε νοιάστηκα αν με κοιτούσε κι έγραφε,
όπως μου είπε, ούτε καν κοίταξα προς το μέρος του όλο το βράδυ.

Όμως, ένα περίεργο άγχος με κυρίεψε.

Θες ήτανε η βροχή που άρχισε να πέφτει, το αστραπόβροντο, θες το παλιωμένο αψέντι που ήπια μπας και ημερέψω. Ό,τι κι αν ήταν μ’ έκανε να παραπατάω, να νομίζω πως βρίσκομαι πάνω σε πλοίο που κλυδωνίζεται από τη φουρτούνα. Μ’ έλουσε κρύος ιδρώτας.

Κοιτούσα και ξανακοιτούσα το ρολόι στον τοίχο, παρακαλώντας να έρθει η Hanna να με σκατζάρει, μετρώντας τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα.

Όταν, επιτέλους, μπήκε η Hanna στο μαγαζί γαλήνεψα.
«Τι έχεις καλέ μου κι είσαι άσπρος σαν το πανί;» με ρώτησε βγάζοντας το μουσκεμένο της πανοφώρι.
Την τράβηξα από το σκούρο μπλε κασκόλ της και τη φίλησα όπως δεν έχω φιλήσει ποτέ άνθρωπο. «Σ’ ευχαριστώ που ήρθες» της είπα και πετώντας την ποδιά μου πίσω από τον πάγκο χίμηξα προς την έξοδο.

«Φίλε! Φίλε!» τον άκουσα να μου φωνάζει και γύρισα το κεφάλι προς το μέρος του συνεχίζοντας ωστόσο να περπατάω βιαστικά προς την έξοδο.
«Για σένα είναι!» κι άρχισε να απαγγέλλει δυνατά:

«Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κι έχει χαλάσει.
Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυό μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος πού 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα!.. η λαμαρίνα όλα τα σβήνει!
Μας έσφιξε το Kuro Siwo σα μιά ζώνη
κ' εσύ κοιτάς ακόμη πάνω απ' το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι…»

Βγήκα τρέχοντας έξω και ξέρασα στο πεζοδρόμιο...

2007-09-17T22:37:00.000-07:00

Το cafe άδειο.
Μυρίζει απόκοσμη ζωή εδώ.
Καθαρίζω το τελευταίο τραπέζι.
Το τζάμι της πόρτας μοιάζει με παλιό βιτρό.
Ταυτότητες αγίων τα χρώματά του. Αποτυπώματα αιώνια.
Πλησιάζω.
Ο πλακόστρωτος δρόμος με τους τυχαίους διαγράφεται μέσα από τη θολούρα.
"Δεν είναι είναι για εσας αυτό το μέρος" σκέφτομαι.

Δέκα μέρες το μαγαζί γεμάτο και η πινακίδα στο τζάμι γράφει ακόμη "κλειστό"...

2007-09-15T14:19:00.001-07:00

2007-09-13T14:52:00.000-07:00

Στάθηκες απέναντί μου με το βλέμμα της δύναμης.
Λένε πλησιάζει η στιγμή να ποτιστεί το αίμα σου με τον δικό μου ιδρώτα.

Φυλάξου μικρέ μου ήρωα.
είναι πιο άγριος ο χρόνος..
κρατήσου στο ψεύτικό σου όνειρο και μη ζητήσεις.

Τίποτα δε σε γεννάει πια.
Σκορπάς την αύρα σου στον αέρα, να εθιστεί η ιστορία στο δικό σου άρωμα.

Πολλά έζησες .
Αντέχεις;

ion

2007-09-11T01:38:00.000-07:00

Κείνο τ’ απόγεμα δε ξέρω πόσες φορές άκουσα τ’ όνομα «Σαλονίκη».

Αργότερα κατάλαβα –απ’ αυτά που 'πιασαν οι κεραίες μου- πως ήταν φοιτητές εκεί, στο μαθηματικό τ’ ομορφόπαιδο, στη φιλοσοφική ο μαλλιάς.

Τυχαία, βρεθήκανε εδώ. Κοιταχτήκανε πρώτα κάμποση ώρα μέχρι ο μαλλιάς να το πάρει απόφαση και να μιλήσει. «Που σε ξέρω ρε καλόπαιδο;» τον ρώτησε και ο μορφονιός τον κοίταξε μέσα απ’ το πέπλο του καπνού που υψώνονταν νωχελικά απ’ το μισάνοιχτο στόμα του και του ‘νεψε να καθίσει.

«Παύλος».
«Νικόλας» («Όχι Νίκος ή Νικόλαος. Νικόλας..» του τόνισε ο μαλλιάς).

Επί μία ώρα κράζανε σχολές, καθηγητές, πρυτάνεις.
«Νούμερα» έλεγε ο ένας, «τελείες» ο άλλος.
«Μηδενικά ρε», «και παύλες ρε» κι έτσι πήγαινε η δουλειά.

Πίνανε και καπνίζανε, γελάγανε και βρίζανε και γρατζουνάγανε πότε ο ένας και πότε ο άλλος την κιθάρα που κουβαλούσε ο μορφονιός..

Κάποια στιγμή ο μαλλιάς τον πήρε μονότερμα και μεθυσμένος άρχισε να του μιλάει για τη μεγάλη του «καύλα» -όπως τη χαρακτήρισε.

«Θεατρίνος θέλω να γίνω ρε Παύλο..»
«Και που το πρόβλημα ρε;» του απάντησε. «Γεννημένοι θεατρίνοι είμαστε. Κομπλέ και με δίπλωμα..»
«Όχι τέτοιος ρε! Όχι τέτοιος.. Θεατρίνος είναι άλλο.. αυτό που λες εσύ, είναι,‘τρία ναι κι ένα γάμησέ τα’..»

Ο Παύλος χαμογέλασε. «Που πάει να πει;»

«Πάει να πει, είμαι εγώ τώρα και μου μιλάς αλλά δε σ’ ακούω. Σ’ έχω γραμμένο στα παπάρια μου και δε σ’ ακούω αλλά κάνω ότι σ’ ακούω και μάλιστα με προσοχή.»

«Και μετά;»

«Ζαχάρωσες μωρή κουφάλα, έτσι; Αφού το’ χω σου λέω.. Μετά λοιπόν, αφού δεν ακούω τι μου λες σου αμολάω το πρώτο ‘ναι’. Όσο προχωράει, στη μέση κάπου, σου πετάω και το δεύτερο ‘ναι ε;’ με περισσότερο ενδιαφέρον τώρα, το 'πιασες; Ε, μετά σου λέω προς το τέλος και το τρίτο ‘ναι’ κι όταν τελειώσεις, επιτέλους, κουνάω σκυθρωπός το κεφάλι –να έτσι- και σου λέω αναστενάζοντας ‘γάμησέ τα’. Τρία ναι κι ένα γάμησέ τα. Πάπαλα..»

Το γέλιο τους ακόμα αντηχεί στο μυαλό μου.. Ακόμα..

Πλήρωσε ο Παύλος. Ο Νικόλας αμόλησε πάνω στο τραπέζι φραγκοδίφραγκα επιμένοντας να πληρώσει για την πάρτη του. «Ξεκόλλα ρε!» του ‘πε ο Παύλος και του άρπαξε τα χέρια. Στην Αθήνα θα τα βάλεις εσύ..»

«Με λάβωσες ρε καλόπαιδο.. Μπορώ να κάνω κάτι για σένα εδώ;»
«Ναι ρε, μπορείς. Κι εδώ και παντού. Να μ’ αγαπάς..»
«Ντάξει, ρε μπαγάσα..»

Με το Γιώργο τον Κρίτσο και το Θανάση τον Μπα στη Λόντου..

2007-09-09T00:11:00.000-07:00

Δολοφόνος.
σε δύο αγγίγματα
εναλλασσόμενο χρώμα.
πλησιάζεις
σαν εγώ να με είχα από πριν σκοτώσει
και μου θυμίζεις πως ζω.
Φοβούμενη για την ανάσα που μισούσα δε με γιατρεύεις.
Όταν πονέσω μόνο εσύ θα γιατρευτείς.

ion

2007-09-08T01:53:00.000-07:00

θες να μάθεις μικρέ ;
Ακολούθησέ με στο παλιό σκοτεινό δωμάτιο.
θα αφήσω έξω τον κόσμο να ζεί
- κρυφά -
θα σταματήσω το χρόνο σου.
ζαλισμένος θα στριμωχθείς στο βασίλειό μου.
θα είμαι γλυκιά.

Μη φοβάσαι.
Στα νερά μου απόψε θα σε βαπτίσουν πιστό.

ion

2007-09-07T12:44:00.001-07:00

ευτυχισμένο σέρνεται.

κορμί

άδειο
απο λέξεις.

έλα.
το τζάμι θολώνει τη νύχτα.
Ελα..

μυαλό αφημένο στην υγρή πλευρά της ανάγκης ζητάει κάτι..

στο άδειο

παρατημένο
κορμί

πάρε τη θέση σου

στο

θολό μυαλό.

ion

2007-09-07T06:24:00.001-07:00

Φαινόταν ανήσυχος. Σκυθρωπός.
Έγραφε πάνω σε ένα γαλάζιο σημειωματάριο. Ασταμάτητα.
Ήπιε αψέντι. Πολύ..

Κάποια στιγμή μ’ άρπαξε απ’ το μανίκι δείχνοντάς μου με παράπονο μικρού παιδιού τη σπασμένη μύτη του μολυβιού του.
Του δάνεισα ένα.

Στα τελειώματα, ξέμεινε κι από χαρτί.
Στο θλιμμένο του βλέμμα σήκωσα τους ώμους μου αδιάφορα.
«Μια λέξη μου μένει μόνο..» αποκρίθηκε.

Τον λυπήθηκα.
Έσκισα μια σελίδα απ’ το τεφτέρι μου και του την έδωσα.
Την έγραψε.

Σηκώθηκε, έσιαξε το τουΐντ κοστούμι του και χαιρετώντας με
με το καπέλο του, έφυγε.

Δεν είχαν περάσει πέντε λεπτά όταν ακούστηκε ο πυροβολισμός.

Έτρεξα έξω να δω τι συμβαίνει.

Τον βρήκα ξαπλωμένο, με μαξιλάρι το ψάθινο καπέλο.
Το περίστροφο είχε πέσει στο πλάι του όπως και το γαλάζιο σημειωματάριο.
Τα χέρια του είχαν σταυρώσει στην καταματωμένη του κοιλιά.
Σα να χαμογελούσε.

Τότε, το είδα.

Μέσα στην δεξιά του παλάμη κρατούσε τσαλακωμένη τη σελίδα απ’ το τεφτέρι μου. Την τελευταία του λέξη.

Τράβηξα το χαρτί απαλά.

Το ξετύλιξα.

«Δικαίωσις..»

"Τότε λοιπόν αδέσποτο θ’ αφήσω
να βουίζει το τραγούδι απάνωθέ μου
τα χάχανα του κόσμου, και του ανέμου
το σφύριγμα, θα του κρατούν τον ίσο.

Θα ξαπλωθώ, τα μάτια μου θα κλείσω,
και ο ίδιος θα γελώ καθώς ποτέ μου.
«Καληνύχτα, το φως χαιρέτισέ μου»
θα πω στον τελευταίο που θ’ αντικρίσω.

Όταν αργά θα παίρνουμε το δρόμο,
η παρουσία μου κάπως θα βαραίνει
-πρώτη φορά- σε τέσσερων τον ώμο.

Ύστερα, και του βίου μου την προσπάθεια
αμείβοντας, το φτυάρι θα με ραίνει
ωραία-ωραία με χώμα και με αγκάθια."

2007-09-06T03:25:00.001-07:00

Μπήκε καμαρωτός, ντυμένος περίεργα, ιεροτελεστικά.

Μ’ ένα φαρδύ μπεζ παντελόνι, μαύρο πουκάμισο και μπότες κι ένα μαύρο τσεμπέρι, θαρρώ, γύρω απ’ το κεφάλι του.

Έκατσε σε μια γωνιά κι άπλωσε τις αρίδες του τεντώνοντάς τες.
«Πατριώτη!» φώναξε και χάιδεψε το μουστάκι του.

«Πες μου αφεντικό» τον καλόπιασα. Τα μάτια του πετάξαν φλόγες.

«Αφεντικό να λαλείς τον κύρη σου μονάχα! Μ’ ακούς;» φώναξε σκιάζοντάς με. «Μη χαμηλώνεις τα μάτια σου μωρέ! Κοίτα με! Κατάματα!»

Δυο πυρωμένα κάρβουνα..

«Άμε τώρα αδελφέ μου να μου φέρεις μια ρακί..»

«Ρακί;» απάντησα. «Τι είναι αυτό;»

«Διάολε τσ’ απολυμάρες σου! Γρικάς τι ρωτάς μωρέ χαϊβάνι;»

«Κρασί κι αψέντι έχω μόνο.. αυτό που μου ζητάς ούτε που το χω ακούσει ποτέ..» του απάντησα όσο πιο τραχιά μπορούσα.

Με κοίταξε αγριεμένος ξανά. Πρέπει να ‘μουν πολύ αστείος παίρνοντας το «κακό» μου ύφος. Χαμογέλασε και γαλήνεψε.

«Δε πάει στα κομμάτια.. πιάσε ένα κρασί..» είπε και τσακίστηκα να πάω να το φέρω.

Ένιωσα την αναστάτωση που προκάλεσε το λεβέντικο, αρρενωπό του παρουσιαστικό στη γαλαρία. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα ζήλια.

Την εκδήλωσα με την προχειρότητα που ετοίμασα τον δίσκο του, ρίχνοντας λειψό κρασί στο πιο κακοπλυμένο μου ποτήρι.

Μια που τ’ ακούμπησα και μια που το ‘πιε μονορούφι.

Πηγαινοερχόμουν για του λόγου του και κάθε φορά που έφτανα στον πάγκο υπέμενα τις επιτακτικές αιτήσεις της γαλαρίας να μάθω το όνομά του, από πού έρχεται, ποιος είναι..

Στο τέταρτο συνεχόμενο δρομολόγιο δεν άντεξα κι άφησα το δίσκο μου στο τραπέζι. Τράβηξα με αποφασιστικότητα μια καρέκλα και κάθισα απέναντί του. Με κοίταξε..

«Μπουμπούνα το..» μου είπε.

«Είσαι ντυμένος περίεργα.. τι ‘ναι αυτό που φοράς γύρω απ το κεφάλι σου;»

«Τα δάκρυα της παναγιάς.. Μαύρο πανί στη λύπη, λευκό στη χαρά.. Άλλο;»

«Ποιος είσαι ξένε;» ακούστηκε μια φωνή απ’ την γαλαρία συνοδεία από γέλια και σούσουρο.

Δε γύρισε καν να δει. «Δεν είμαι ένας κοπελιά.. Είμαι εγώ, οι πατεράδες μου, ο τόπος μου..» βροντοφώναξε.

«Πες μας λοιπόν για σένα και τον τόπο σου!»

Μιαν ανάσα πήρε..

«Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού,
σβήνω κυλώντας στα νερά.
Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς
σαλτάροντας με τις τριχιές
του λιβανιού,
πήρα το δρόμο της σποράς.

Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι
του σπαθιού,
είχα τον ύπνο του λαγού.
Αγνάντευα την πυρκαγιά
της θεμωνιάς
αμίλητος την ώρα της συγκομιδής,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.

Αντάμωσα τον χάρο της ξερολιθιάς,
το άλογο στ' αλώνι να ψυχομαχεί,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.»

Μιαν ανάσα άφησε..

«Όμορφη πατρίδα πρέπει να σε γέννησε ξένε..»

«Όμορφη μα και παράξενη κοπελιά μου..»

Σκούπισε με τρόπο το δάκρυ, μας είπε «γεια» κι έφυγε…

(θα χάσετε τη βολή σας κει πάνω απόψε αηδόνι μου. Τρεις κώλους χώρο

θέλει ο αθεόφοβος ο Λουτσιάνος για να θέσει.

Μα χίλιοι καλοί χωρούνε μωρέ..

Κέρασέ το, μια, το κοπέλι.

Και σιγοντάρισέ το…

Αηδόνι ‘τανε κι αυτό..

Θα τα βρείτε..)

2007-09-05T23:25:00.001-07:00

Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού..

Όταν φούσκωσα απ' το νερό και τ' αλάτι έπεσα.
Έκανα να κρατηθώ από μια του βλεφαρίδα.
Την πήρα μαζί μου..

Καρφώθηκε σαν ακόντιο στο χώμα κι
εγώ ταλανίστηκα ολόγυρά της σαν
παντιέρα πειρατική.
"Ήρθα να σας κουρσέψω" θέλησα να
πω σ' όσους μαζεύτηκαν ολόγυρα να με
θαυμάσουν. Μα απ' το τράνταγμα είχα
χάσει τη μιλιά μου. Δυο άναρθρες
συλλαβές μου ξέφυγαν μόνο. Και το
πλήθος πανηγύρισε, με σήκωσε στα χέρια
και μ' ανακήρυξε βασιλιά.

Τότε κατάλαβα..

Δεν έπεσα..

Ξέπεσα..

(Εμπνευσμένο από την mrs. marlowe…)

2007-09-05T12:00:00.002-07:00

Σταμάτα πια να κλαις Λόλα! Μην τον ξεσυνερίζεσαι!

Ξέρεις πόσο πόθο στάζει τις νύχτες το "κλειδοπίνελό" του,

όταν τα κάλη σου ολάκερα σ' ένα "κυβοφυλάκιο" κλείνει;

Έτσι.. γέλα κοπέλα μου.. γέλα μου

Το αψέντι λεύτερο απόψε για όλη τη γαλαρία!

Κερνάει η Hanna.. Και πίνει..

2007-09-05T08:16:00.000-07:00

«Κι αυτό το λες εσύ γυναίκα;» και γελώντας τράβηξε την πετσέτα που πάνω της ο Πάμπλο σκίτσαρε τη Λόλα και την περιέφερε σ’ όλο το μαγαζί.

«Λόλα, τα βαριά σου στήθη είναι τετράγωνα!» είπε και κρεμώντας την πετσέτα σαν φερετζέ μπροστά από το στόμα του χίμηξε προς την γυναικοκρατούμενη γαλαρία. «Μαρί, τα τορνευτά σου πισινά είναι κύβοι! Και σένα Νίνα, οι ευκλείδειοι γοφοί σου είναι κύβοι! Όλες έτσι σας βλέπει ο Πάμπλο κυρίες μου!»

«Αχ Μόντι, σε θέλω! Σε θέλω τώρα!» ακούστηκε μια ξαναμμένη φωνή από την γαλαρία και κείνος στράφηκε προς το μέρος της με επιτηδευμένη απορία.

«Δεν μπορώ γλυκιά μου! Πραγματικά αδυνατώ! Μου ζητάς να τετραγωνίσω τον κύκλο μου!» κι έδειξε τα αχαμνά του.

Ο Πάμπλο τινάχτηκε πάνω και μαζί του παρέσυρε και το τραπέζι με ότι είχε πάνω του.

«Βούλωστο! Ζωγράφε των τυφλών! Βούλωστο!» είπε και σήκωσε με το ζόρι την Λόλα που κάθονταν αντίκρυ του, κόβοντάς της το γέλιο. Χουφτώνοντας με το δεξί του χέρι τα στήθη της και σφαλίζοντας με το αριστερό τα μάτια της την έστρεψε προς τον Μόντι και τη γαλαρία.

Κοιτάζοντας προς το μέρος τους φώναζε μέσα στ’ αυτί της:

«Τα στήθια σου είναι ολοστρόγγυλα Λόλα! Μα αν στα ζωγράφιζε ο Μόντι δεν θα τα ‘βλεπες γιατί θα ‘σουν τυφλή!» ούρλιαζε. «Και τον κώλο σου παχύ και ολοστρόγγυλο θα στον έκανε μα εσύ δόλια δεν θα μπορούσες να τον δεις!»

«Γαμήσου Πάμπλο! Άφησέ την. Την πονάς!» ακούστηκε από την γαλαρία.

Βγάζοντας μιαν άναρθρη κραυγή τη δάγκωσε στο λαιμό και την ελευθέρωσε σπρώχνοντας την με δύναμη προς το μέρος τους.

Ο Μόντι γονάτισε στο πάτωμα και πήρε την Λόρα που έκλαιγε στην αγκαλιά του.

«Είσαι αστείος Πάμπλο. Πραγματικά αστείος…» του είπε βλέποντάς τον να κάθεται βαριά στο τραπέζι. «Ζωγραφίζω ότι βλέπω φίλε μου…» συνέχισε, οδηγώντας τη Λόλα προς τις φίλες της στη γαλαρία. «Δεν έχω δει ακόμα καμιά ψυχή κατάματα…» είπε ξαναγυρίζοντας προς το μέρος του Πάμπλο «...μα σου υπόσχομαι πως αν ποτέ έρθει εκείνη η ώρα, θα τη ζωγραφίσω μπροστά σου…» κι αφού πέταξε την πετσέτα με το σχέδιο του Πάμπλο πάνω στο τραπέζι κάθισε κι αυτός βαριά απέναντί του.

«Ώρες-ώρες νιώθω ότι με μισείς» ψιθύρισε ο Πάμπλο.

Ο Μόντι χαμογέλασε. «Όχι εσένα φίλε μου…όχι εσένα…Θέλω κρασί…»

«Μαγαζί!» φώναξε ο Πάμπλο και πήγα κοντά.

«Πόσα μπουκάλια αγοράζει αυτό το σκίτσο;» με ρώτησε δείχνοντάς μου την πετσέτα.

«Αν μου το υπογράψεις πολλά» του αποκρίθηκα.

«Κρασί σου ζήτησα μπάσταρδε. Όχι το μαγαζί σου όλο!». Μου πέταξε την πετσέτα μέσα στο δίσκο. «Πάρτο και φέρε μας δυο μπουκάλια.»

«Αυτό μισώ Πάμπλο…αυτό…» του ‘πε ο Μόντι καθώς γυρνούσα την πλάτη μου.

«Δεν το μισείς. Το ζηλεύεις…»

Δεν πρόφτασα να φτάσω στον πάγκο μου όταν άκουσα το καμπάνισμα της εξώπορτας που άνοιξε. Γύρισα και είδα ένα τσούρμο φοιτητριούλες να μπαίνει -η Ζαν και οι φίλες της.

Από ένστικτό κοίταξα τον Μόντι. Το βλέμμα του έμεινε καρφωμένο στη μικρή Ζαν.

«Πάμπλο…ήρθε η ώρα…μολύβι…» ψέλλισε.

Έσιαξα την πετσέτα πάνω στην τάβλα και χαμογέλασα…

2007-09-04T13:26:00.000-07:00

β ρ ε ί τ ε μ ο υ , β ρ ε ί τ ε έ ν α π α ι δ ί
ν α ' ν α ι η μ α τ ι ά το υ ω κ ε α ν ο ί
κ α ι ξ ε ρ ι ζ ώ σ τ ε τ ο υ τ α μ ά τ ι α
δ ί χ ω ς λ ύ π η
β γ ά λ τ ε τ α μ ά τ ι α τ ο υ γ ι α τ ί
δ ε ν τ α χ ρ ε ι ά ζ ε τ α ι ν α δ ε ι
α υ τ ή τ η ν π ό λ η τ ο χ τ ι κ ι ό

π ο υ ό λ ο ι σ ε τ ρ ώ ν ε ζ ω ν τ α ν ό

Μ.Ελευθερίου

2007-08-25T00:12:00.002-07:00

Δελτίον Χωροφυλακής:

"Σήμερον, συνελλήφθη ο αρχισυμμορίτης
που κατέκαψεν τα περήφανα ελάτια μας κι
εσκόρπισεν θανατικό εις τα φιλόξενα χωριά μας.
Τον εδέσαμε στο βουνό και τον αφήκαμε να
τον εφάν τα όρνια τον μπούστη..."

2007-08-11T03:18:00.001-07:00

Marlene, η ξανθιά.
Edith, η μελαχρινή.
Έτσι μπήκαν…

Απ΄την πόρτα, μου παράγγειλαν φτηνό κρασί. Δύο ποτήρια.
Τ' άφηνα στο τραπέζι τους όταν η ξανθιά με κοίταξε κατάματα.

Ο ουρανός κι η θάλασσα έσμιξαν. Και η γη χάθηκε στο μεταξύ τους…

«Ρε, μούσκεμα μας έκανες!» τσίριξε η μικροσκοπική μελαχρινή κι άρχισε να γελάει νευρικά τινάζοντας το κρασί από πάνω της.
Τους κέρασα τα επόμενα.
Και τα επόμενα…

«Πίνουνε σα νεροφίδες», «καπνίζουνε και βρίζουνε σαν αλγερινοί» κι άλλες τέτοιες κακίες και σκηνές ζηλοτυπίας από τις αρτίστες που πάσχιζαν ν' ανακτήσουν τα πλανεμένα –από τον ξανθό άγγελο- αρσενικά.
Μουρμούρα.
Σούσουρο.

Κρότος σπασμένου ποτηριού.
Σιωπή.

Η μικροσκοπική μελαχρινή σηκώθηκε και με τα χέρια στη μέση άρχισε να τραγουδάει. Να τραγουδάει…

Σιωπή.
Η μικροσκοπική μελαχρινή κάθισε.
«Μαγαζί! Τι χρωστάμε; Μαγαζί!» φώναξε χτυπώντας τις παλάμες της κι απόκαμε πάνω στα γόνατά της.

«Να με πάρει ο διάολος…» ψέλλισα αποσβολωμένος. «Τίποτα κοπέλα μου…Τίποτα δε χρωστάτε…»

«Ο διάολος είναι γυναίκα, μορφονιέ» είπε η Marlene καθώς σηκώνονταν. «Και να σε πάρει, δε θα το μετανιώσεις…» και γονάτισε μπροστά από τη μεθυσμένη μελαχρινούλα. Της σήκωσε απαλά το πηγούνι. « Εσύ θα το μετάνιωνες αν σε έπαιρνα στον ώμο μου τώρα φιλενάδα;»
«Non, je ne regrette rien» της απάντησε.

Femme fatale, η ξανθιά.
Môme piaf, η μελαχρινή.
Έτσι βγήκαν…

2007-08-10T02:15:00.001-07:00

Στην αρχή κι οι τρεις τους κάθονταν απόμερα. Μόνοι.
Και οι τρεις, παρήγγειλαν να τους φέρω αψέντι. Δυνατό.
Κάποια στιγμή, ο πανύψηλος ξερακιανός άρχισε -με τα μάτια κλειστά- να τραγουδά κάτι στα σέρβικα. Οι μποέμισες της Μονμάρτης απ’ το βάθος, το «καθαρτήριο», άρχισαν να τον σιγοντάρουν χτυπώντας παλαμάκια.
«Γιορτάζεις ή πονάς αφεντικό;» ρώτησα αφήνοντάς του το τρίτο ποτήρι. Δεν απάντησε.
Λίγο μετά σίγησε και ξανάνοιξε τα μάτια. «Γενέθλια έχω…» ψιθύρισε.
Μες στη θολούρα τους κι οι δύο, γύρισαν και τον κοίταξαν παραξενεμένοι.

«Κι εγώ απόψε τα 'χω…».
«Κι εγώ…».

Άπλωσε τα πελώρια χέρια του και τράβηξε δυο καρέκλες δίπλα του, νεύοντας τους με το κεφάλι να κοπιάσουν. Και κόπιασαν.
Μεθυσμένα χέρια σταύρωσαν πάνω απ’ το τραπέζι. «Νίκολα», «Σίγκμουντ», «Όσκαρ».
Άπλωσε ξανά τα πελώρια χέρια του κι άνοιξε μια αχόρταγη αγκαλιά προς τις μποέμισες της γαλαρίας. Κόπιασαν κι εκείνες.

Κοντά στο κλείσιμο -σκούπιζα θυμάμαι- ο Νίκολα θώπευε με τα μακριά του δάχτυλα τη μποέμισά του, ο Σίγκμουντ έτριβε με το παχύ μούσι του τα στήθη της δικής του κι ο Όσκαρ απλά χάιδευε το χέρι της άλλης με την ιδρωμένη άεργη παλάμη του.
Απόμεινα εκστασιασμένος να κρυφοκοιτώ αυτό το όργιο μέχρι τέλους, στηρίζοντας την ξαγρύπνια μου πάνω στο σκουπόξυλο και στην εξίσου ξύλινη στύση μου.

Ο οργασμός του Νίκολα ήρθε πρώτος, με τη μορφή χιλιάδων σπινθήρων εναλλασσόμενου ρεύματος υψηλής τάσης.
Εκείνος του Σίγκμουντ δεν ήρθε ποτέ, καθώς την κρίσιμη στιγμή κραύγασε «τελειώνω μητέρα!» απευθυνόμενος στη μποέμισά του, η οποία ταράχτηκε κι αμέσως τραβήχτηκε αφήνοντάς τον στα κρύα του λουτρού.
Μόνον ο Όσκαρ εκσπερμάτισε. Τόσο δυνατά, που το σπέρμα του τινάχτηκε ως το γερασμένο πορτρέτο που κρέμονταν πάνω απ’ το κεφάλι του. Από ντροπή, φαντάζομαι, μου ζήτησε να του πουλήσω το πορτρέτο λέγοντάς μου: «εκεί πάνω φυλάκισα απόψε τον ανδρισμό μου». Κούνησα δήθεν συγκαταβατικά το κεφάλι, και του το κατέβασα.

Με καληνύχτισαν κι έφυγαν παραπατώντας.
Τους καληνύχτισα και πήγα για ύπνο…

2007-08-10T00:27:00.001-07:00

"Κοπιάστε να καθίσετε, στιγμή να μη φοβάστε,
όταν σερβίρω το κρασί, καταραμένοι θα ‘στε…"

Καφέ της Κόλασης, τυπικό καλωσόρισμα του σερβιτόρου

2007-08-09T15:57:00.001-07:00

πριν ξημερώσει την τελευταία σου σκέψη πάλι εδώ θα τη γευθείς