Το αψέντι του γερο-Τσέχου μ’ έχει τσακίσει. Θες η πίκρα του, θες που λείπει η Hanna και η κηδεμονία της κι έτσι ξανακύλησα στην αλητεία -απ’ όπου με μάζεψε, θες η μαύρη γάτα που σουλατσάρει ολούθε μου σα γαϊτάνι και μπλέκει τα βράδια μου˙ δε ξέρω.
Χθες, κατέρρευσα πάνω στον πάγκο.
Θυμάμαι τον Cropper να χαλβαδιάζει δυο αρτίστες απ’ το Cabaret Ciel, να γελάει με τα χάλια μου κι έπειτα να τις παίρνει παραμάσχαλα και να φεύγει. Αυτό μόνο. Μετά σκοτάδι. Σκιές.
Ήτανε λέει τρεις σκιές ανθρώπινες, εδώ, μπροστά απ’ τον πάγκο.
«Κλείσαμε» μου φάνηκε πως τους είπα μα εκείνες δε θέλανε να πιουν. Να μιλήσουνε μόνο θέλανε. Έξω απ’ τα βλέμματα, μακριά απ’ τα αυτιά.
«Κλείσαμε!» θαρρώ πως φώναξα και τότε, ένιωσα το χέρι μιας από τις τρεις να μου χαϊδεύει το κεφάλι και να μου ψιθυρίζει «ahimsa» και «satyagraha», μερεύοντάς με.
Ύστερα, άκουσα την παλάμη της δεύτερης σκιάς να χτυπάει τον ξύλινο πάγκο μ' έναν ρυθμό αφρικάνικο, επαναστατικό που αρμάτωσε την καρδιά και την έκανε να τρομπάρει αίμα σ’ όλο μου το κορμί, γκρεμίζοντας την αψιθιά που ‘χε κυριέψει το ύψωμα του μυαλού μου.
Κι έπειτα, την τρίτη σκιά, με βροντόλαλη νέγρικη φωνή να λέει «I have a dream!»
Τότε, ξύπνησα.
Έτσι, σώθηκα.
Το αψέντι του γερο-Τσέχου μ’ έχει τσακίσει..
